RSS

Category Archives: Uncategorized

Sa bilang na sampu…

Heto na naman tayo.

Nagkita tayo ulit matapos ang matagal-tagal na panahon. Pasensiya ka na. Madalas, naaalala lang kilang bisitahin sa mga panahong para bang tumigil ang mundo. Sa mga panahong parang yung bigat ay hindi mo kaya mag-isa. At ang kalungkutan mong taglay ay hindi mapapawi ng kahit anong payo sa mundo.

Ito na naman ako sa mga kwento ko. Tumanda nalang na laging nasusugutan dahil sa mga desisyong hindi pinag-iisipan. Sinubukan kitang takasan dahil akala ko masaya na ko. Pero may katapusan talaga ang lahat. Minsan yung pagtatapos, gugulatin ka. Minsan yung pagtatapos, darating sa panahon na hindi ka handa. At iyon ang masakit. Masakit ang mga pagtatapos sa maraming bagay, pero wala nang mas masasakit pa kung ang pagtatapos ay dumating sa oras na ayaw mo pang matapos ang lahat. Magugulat ka nalang, pagkagising mo isang umaga, wala na ang lahat.

Wala ka nang magagawa. Pinilit mong ayusin. Pinilit mong saluhin ang natitirang pag-asa. Pero hindi mo kaya mag-isa.

Masaya siyang pumasok sa buhay mo noon. Hinayaan mong baguhin niya ang takbo ng araw-araw mo. Hinayaan mong hilumin niya ang sugat ng iyong nakaraan. Hinayaan mong mangibabaw ang pangangailan ng karamay sa lahat ng oras.

Natuwa ka ulit sa pag-ibig.

At naging maayos ang lahat. Pero kahit papaano, sa likod ng utak mo, alam mong hindi pangmatagalan ang katuwaang yon. Anumang oras, may pagbabadya. Sa kabila ng saya at bawat pagkikita, alam mong dapat mong pahalagahan ang lahat ng detalye.

At ngayon, marahil natapos na ang kasiyahang naramdaman niya sa simula, kaya’t aalis na siya sa kwento ng buhay mo. Maaring napuno siya ng pagdududa. Maaring napagod. Maaring napansin niya na ang sarili niyang mundo ay hindi na gumagalaw sa sarili nitong mga paa. Maaring nawalan siya ng tiwala, tiwala sa sarili at tiwala sa kung anong meron kayo. Maaring kailangan rin niya ng bagong simula. Maaring nalimutan na niya ang sarili niya. Maaring napuno siya ng galit, at hindi na niya maramdaman o maalala na mas mahalaga pa rin ang pag-ibig kaysa sa kahit anong pagkakamali na magagawa niyong dalawa sa isat-isa.

At wala ka ng magagawa. Dahil ang pag-ibig ay isang malaking sugal. Maaaring tinaya mo ang lahat. Maaring binigay mo ang mga bagay na maari mong ihandog. Ngunit sa isang maling galaw, maiisip mong parang kulang pa rin ang lahat ng nilabas mong baraha. Gusto mo pang magmahal, ngunit hindi na niya matatanggap ang kung ano pang pagmamahal na kaya mong ibigay.

Maaring hindi ka naniniwala na ang pamamaalam ang solusyon, dahil nakakapit ka pa rin sa pag-ibig. Pinipilit mong ayusin ang mali. Pero wala ka nang magagawa kung handa na siyang magsara ng libro.

At hindi mo alam kung para saan pa ang pagpapatawad.

Sa huli, pwedeng ikaw ang talo o siya. Pero walang makakapagsabi nun. Dahil ang lahat ay magiging ala-ala nalang sa isa o dalawang pahina ng mahaba mo pang buhay. Puno ng sorpresa at pamamaalam. Ngunit kailangan mong maging matatag. Dahil sa pagtatapos ng araw, maiisip mong kahit papaano, umibig ka ng wagas at walang panghihinayang, na kahit papaano minahal ka ng totoo at pinaramdam sayo na sa mundong ito, kayo ang pinagtagpo upang maghati ng mga masasaya at makukulay na karanasan, nag magtuturo sa iyo ng maraming bagay, na kahit papaano hindi mo susumbatan ang sarili mo na hindi ka natakot sumubok magmahal.

At magpapasalamat ka pa rin dahil dumating siya ng buhay mo. Nagpasaya. Nagpatawa. Nagpaluha. Na minahal ka sa abot ng kanyang makakaya. Nang tapat at totoo.

Maaring aasa ka na babalik siya. Na maiisip niyang hindi ka perpekto. Na maiisip niyang mas nababantayan niya ang mga pagkakamali mo, kesa sa nababantayan mo siya. Pero iyon ang pinakamaliit na hibla na nasa isip mo ngayon, ang umasa.

Pero kahit sa maikling oras, naramdaman mong hindi ka nag-iisa. Ngayon, maaring bagong simula o di kaya’y babalik ka lang sa dating ikaw. Wala pang makakapagsabi. Pero ang pinakamagagawa mo lang ay hayaang hilumin na naman ng panahon ang lahat ng ito.

 
Leave a comment

Posted by on July 20, 2013 in Uncategorized

 

Aspillaga Family

Ito ang Aspillaga Family.

Isa ito sa mga dahilan kung bakit isang  malaking parte ng buhay ko ang  minsang pagiging full-time missionary. Ikaapat na taon na mula ng  mabinyagan sa Simbahan ang  Aspillaga  Family. Tanda-tanda ko pa  rin  kung ang  unang araw na nakilala  naming  mag-companion (Elder Ang) si  tatay  Rogelio Aspillaga hanggang sa  araw na  tuluyan nilang tinanggap ang  dala  naming mensahe sa kanilang buhay.

Hindi kami patungo sa bahay nila ng araw na iyon. Sa kapitbahay nila sana kami papunta para sa isang return visit. Ngunit nataong walang tao ang bahay na sinadya namin at dahil sa patuloy ang aming pag-tao-po, napansin kami ni tatay Rogelio na nung araw na yon ay nagpapahinga lamang. Sinabi nya sa min na umalis ang may-ari ng bahay at wala kaming makakausap doon. Dahil sa mabuting makikipag-usap ni tatay Rogelio sa aming mga missionaries, nagpatuloy ang aming simpleng kwentuhan sa imbitasyong makinig ng aming mensahe.

Batid ko at ng aking companion na bilang Padre de Pamilya, napakahalaga ng pamilya para kay tatay Rogelio, at dahil para sa pamilya ang pinaaabot naming balita ito ang naging pinakamalaking dahilan upang tuluyang magpakita ng interes si tatay na makinig sa amin. Naging isang masugid na tagapakinig ng aming lesson si tatay na para sa kanya ay tila ba isang bago at napakahalagang balita ang malamang bumalik na ang kabuoan ng ebanghelyo ni JesuCristo dito sa lupa sa pamamagitan ni Joseph Smith. Agad niyang tinanggap ang aming imbitasyon na basahin ang Aklat ni Mormon at ang aming hamon na magpabinyag sa Simbahan sakaling dumating ang panahon na malaman niya sa kanyang sarili sa pamamagitan ng pagsaliksik at panalangin na totoo ang binigay naming aklat at totoo ang aming mensahe.

Nang mga sumunod na pagkikita, inimbitahan   ni tatay ang kanyang maybahay na si ate Juvy na makinig sa aming tinuturo, gayundin ang kanyang mga anak. Unang naging medyo mailap sa amin si ate Juvy ngunit patuloy din siyang nakinig kasama ang kanyang asawa. Walang paanyaya na hindi nagkulang si tatay. Agad siyang sumama sa amin sa pagsisimba, patuloy siyang nanalig sa pagbabasa ng Aklat ni Mormon at sa hamon na itanong sa Diyos kung ito ay totoo. May mga pagkakataon din na kahit hindi pa man ganap na miyembro si tatay ay sumasama na siya sa amin sa gawaing misyonero. Respetadong pulis si tatay Rogelio sa maliit at payapang probinsya ng Dipaculao, Aurora kaya naging malaking tulong siya sa amin upang makahanap ng mga tao na handang makinig ng aming mensahe. Itinuro niya sa amin ang ilan sa kanyang kamag-anak at kaibigan. Naging mainit naman ang kanilang pagtanggap sa amin, ngunit masasabing marami sa kanila ang hindi pa handa upang tanggapin ang pinanumbalik na ebanghelyo. Gayunpaman, patuloy ang ispiritwal na pag-unlad ni tatay kasama ng kanyang pamilya.

Nagkaroon kami ng mga family home evening at inaanyayahan namin si tatay at ang kanyang misis sa mga aktibidad sa simbahan gaya ng CSP o Community Service Projects. Naging istrumento din sila at ang kanilang umuusbong na patotoo upang patuloy na lumago ang gawaing misyonero sa kanilang lugar. Natuto silang magdasal bilang mag-anak at magbasa ng mga Banal na Kasulatan bilang pamilya. Sabay-sabay nilang higit na nakilala at Tagapagligtas at ang Ama sa Langit. Natuklasan nila na maari silang magkasama hanggang sa buhay na walang hanggan bilang mag-anak sa pamamagitan ng mga biyaya sa templo. Hindi naging hadlang kay tatay Rogelio ang mga pag-uudyok ng ilang kakilala na huwag nang makinig sa aming mga misyonero. At dahil wala rin siyang bisyo maliban sa kape, naging madali ang kanyang pag-unlad katuwang si ate Juvy at ang kanilang mga anak.

Di naglaon, tuluyang natanggap ni Tatay Rogelio Aspillaga at ng kanyang mag-anak ang ordinansa ng pagbibinyag at kaloob ng Ispirito Santo noong August 4, 2007. Ginanap sa Baler Chapel ang pagbibinyag na pinangunahan ng President Larona ng Dipaculao Branch. Isang maaliwalas na araw iyon. Bilang misyonero, napakasaya ko ng araw na iyon – masasabing isa sa pinakamasasayang araw ng buhay ko. Hindi ko makakalimutan ang naramdaman ko sa araw na nagsimula ang paglalakbay ni tatay at ng kanyang pamilya patungo sa buhay na walang hanggan bilang mag-anak.

Noong mga panahong naghahanda pa lamang ako upang maglingkod, malakas ang naging pakiramdam ko na may mga taong naghihintay sa akin. Feeling ko noon, may mga nilalang o kaluluwa na nakatakdang madala sa ebanghelyo ni JesuCristo sa pamamagitan ko. At napatunayan ko yan. Kabilang si tatay at ang kanyang mag-anak sa mga indibidwal at pamilya na nagsilbing buhay na ebidensya ng malakas sa pakiramdam ko noon, na nagtatakda ang Ama sa Langit ng mga tao na handang makinig sa Kanyang mensahe. Isang bayan na simple ang pamumuhay at puno ng mga mabubuting tao ang Dipaculao, Aurora – ang unang area ko sa mission at nagsilbing pangalawang tahanan ko na.

Isang buwan matapos mabinyagan ang pamilya Aspillaga, nalipat na ko ng ibang area. Malungkot ang naging pamaalam ko sa mga miyembro ng Dipaculao, ganun din sa mga naiwan naming tinuturuan. Minahal ko ang mga tao doon at naramdaman ko din ang kanilang pagmamahal sa akin bilang indibidwal at bilang misyonero na masayang naglingkod sa kanila.

Kahit nasa ibang lugar, patuloy akong nakatanggap ng magagandang balita tungkol sa mag-anak ni tatay. Sa kabila ng mga problema at pagsubok sa kanilang buhay at gayundin sa branch, patuloy silang naging matatag sa pananampalataya. 2009 nang muli kong binisita ang Dipaculao, marami ng nagbago, ngunit masaya pa rin ang buhay sa probinsyang iyon. Sa pamilya nila tatay Aspillaga ako nakituloy sa 4 na araw kong pagbisita.

Sa ngayon, naglilingkod si tatay Rogelio bilang Branch President ng Branch. Marami mang hamon sa kanya, sa kanyang pamilya at sa branch, batid ko ang napakatibay na patotoo ng Pamilya Aspillaga upang maging mabuting ehemplo sa mga nauna at bagong miyembro ng Simbahan ni JesuCristo ng mga Banal sa Huling Araw sa Dipaculao, Aurora.

 
Leave a comment

Posted by on August 4, 2011 in Uncategorized

 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. After you read this, you should delete and write your own post, with a new title above. Or hit Add New on the left (of the admin dashboard) to start a fresh post.

Here are some suggestions for your first post.

  1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
  2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
  3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can alway preview any post or edit you before you share it to the world.
 
Leave a comment

Posted by on May 28, 2011 in Uncategorized

 

NGAYON LANG! By Jayrald Mira

Pangalawang araw ng taong 2011.

Sa ngayon, nais ko lang ibahagi ang isang note na nabasa ko mula sa Facebook.

—————————————————————————————

Sa labing dalawang taon ko bila studyante marami na kong natutunan, nadiskobre, narinig, napuntahan, nakakwentuhan, nakabiruan, kabastusan, kalandian, naging kaibign at kaaway. marami na kong mga bagay na natapos pangit man o maganda.

PERO NGAYON LANG AKO NAPAGOD NG GANITO !! WAAAHH.

6 weeks na kong puyat! 3 weeks payat, tsk. dahil yan sa plates ko at sa plates ng mga mahal kong kaibigang tumulong at tinulungan ko.

kweto ko lang ang ilang parte ng aking kalbaryo:

Magreresearch, basa, sulat, sketch tapos gawa na ng design (Proposed Two Storey Residence) hangang 3am, tulog, gising ng 6am or 6:30, pag may topak 7am. babalikan si design, matatapos un… depende sa oras ng pasok. pag dating sa school antok magagalit si prof. pag dating sa major major subject. gawa ulet design SILA. ako uuwe sa bahay dun gagawa. attendance lang! 🙂

Nang matapos ko ang aking Two Storey Residence, ai grabe! tuwang tuwa si ako. Hindi man ganun kaganda, subukan mong buksan.

Punong-puno ng oras, pagod, pawis, dugo, sipon, kulangot at talento! isang walang katumbas na obra. obra? 😀

Isang gabe, galing ako sa simbahan nanuod ng concert, 10:30pm or 11 na ata un, pag higa ko.. mga 20mins of thinking everything, ung mga ginawa ko. mga kung ano-anong nagyari.. nakaramdam ako ng sobrang pagod, pagod na parang isang taon kang hindi nagpahinga. na sobrang bigat sa pakiramdam, narinig ko si LORD sabi nya Santino, usap tayo! hindi ko kinausap si Bro, umiyak lang ako ng umiyak. feeling ko yakap nya ko. (wew) pag tapos ng pagdadrama ni santino.. sobrang gumaan ung pakiramdam nya. 🙂

NGAYON MAKAKATULOG NA SYA.

……. zzzZZ

 
Leave a comment

Posted by on January 1, 2011 in Uncategorized

 

My Turn

Madalas akong nakikinig ng ibang kwento. Madalas akong nakikibalita sa buhay ng iba. Madalas mas alam ko pa ang nangyayari sa paligid kesa sa nangyayari sa sarili ko.

Hindi ko alam kung ano ang ibigsabihin ng puntong ako naman ang gagawa ng sarili kong kwento. Ako naman ang bida. Ako naman ang magiging masaya. Alam kong maaring hindi magtagal. Alam ko kung ano ang posibleng kapalit ng lahat ng ito.

Balot man ng takot ang kalahati ng aking puso, sa kabilang banda, pakiramdam ko, kumpleto na ako.

Sumuong na naman ako sa isang mapangahas na desisyon. Sumuong na naman ako sa isang bagay na hindi ko alam kung pagsubok o biyaya. Maaring kalokohan. Maaring saya.

Ito ang araw ko. At sa pagdating ng araw na to, ay wala akong sinisisi. Ano man ang kahahantungan ng panibagong kwentong ito, nawa’y maging handa ako.

Its my turn.

 
Leave a comment

Posted by on October 9, 2010 in Uncategorized

 

Can You?

can i kiss u?

can i hug u?

can i hold ur hands forever?

can i smell your breath?

can i whisper in ur ears?

can i look into your eyes without fear?

can i cry with you?

can i laugh without limit?

can i feel ur arms? ur neck? ur shoulder?

can i watch u sleep?

can i play with u under the rain?

can i tell the world how i feel?

can i tell God about u?

can i look on ur face with any doubt?

can i sing with u?

can i run forever with u by my side?

can i be urs as long as we can?

can i be ur friend? ur bestfriend? ur partner? ur listener?

can u?

can u?

 
Leave a comment

Posted by on May 17, 2010 in Uncategorized

 

EVERYWHERE

“Hindi mo alam kung saan at kung paano ka magsisimula. Halos kalagitnaan na ng taon. Pero parang nariyan ka pa rin sa lugar kung saan ka inabutan ng bagong taon. Buwan na ng MAYO at panahon na upang alamin ang susunod na mga hakbang. Nasa malayo man ang iyong minamahal o nasa tabi lang ng iyong puso.” -an excerpt from http://dakilangduca.multiply.com

———————————————————————————-

EVERYWHERE, Michelle Branch

Turn it inside out so I can see
The part of you that’s drifting over me
And when I wake you’re, you’re never there
But when I sleep you’re, you’re everywhere
You’re everywhere.

Just tell me how I got this far
Just tell me why you’re here and who you are
‘Cause every time I look
You’re never there
And every time I sleep
You’re always there.

‘Cause you’re everywhere to me
And when I close my eyes it’s you I see
You’re everything I know
That makes me believe
I’m not alone
I’m not alone

I recognize the way you make me feel
It’s hard to think that
You might not be real
I sense it now, the water’s getting deep
I try to wash the pain away from me
Away from me

‘Cause you’re everywhere to me
And when I close my eyes it’s you I see
You’re everything I know
That makes me believe
I’m not alone
I’m not alone

I am not alone
Whoa, oh, oooh, oh

And when I touch your hand
It’s then I understand
The beauty that’s within
It’s now that we begin
You always light my way
I hope there never comes a day
No matter where I go
I always feel you so

‘Cause you’re everywhere to me
And when I close my eyes it’s you I see
You’re everything I know
That makes me believe
I’m not alone
‘Cause you’re everywhere to me
And when I catch my breath
It’s you I breathe
You’re everything I know
That makes me believe
I’m not alone

You’re in everyone I see
So tell me
Do you see me?

———————————————————————————–

TO HEAR THE MUSIC, PLAY THE VIDEO BELOW.

 
Leave a comment

Posted by on May 2, 2010 in Uncategorized