RSS

Category Archives: Current Affairs

Rewind Button

Abril na pala.

Kamusta na pala ang blog ko? Dalawang buwan din akong hindi nagtala ng kung anu man dito. Hindi ko alam kung bakit. O siguro alam ko, tinamad lang ako o sinadya ko lang maging pabaya. Sabi nga ni PAYB, isang YouTuber, sa limang minuto ng buhay natin marami na ang posibleng mangyari. Paano pa kaya ang dalawang buwan. Oo. Dalawang buwan din ang mabilis na lumipas.

Sympre gaya ng lumang tugtugin, maraming nangyari sa humigit-kumulang 60 araw na nagdaan. Maraming highlights. Maraming  life-changing decisions ang dumaan. Hindi naman masyadong big deal ang lahat. Pero marami din ang nabago. Nabago na ang lifestyle ko at nagbago na rin ang takbo ng tamad kong kokote. Mas lalo yatang naging tamad. Mas masipag ako ngayong maging tamad. At tinatamad akong magsipag. Nasa isip ko ang mga nakaambang gawain pero ayaw gumalaw ng mga ugat ko. Walang tulak. Walang tadyak.

Minsan hinihintay ko nalang mauntog ako ng malakas sa pader para maisip ko ng lubos na sayang ang mga dumadaang oras. Pinagsabay ko ang pag-aaral ang pagtratrabaho noon (resign na nga pala ako), at pumapanhik lang ako sa dorm ko para magpalit ng costume at diretso na sa sunod na ruta, iyon man ay patungong Ortigas o patungong riles.

ISANG MABILIS NA FLASKBACK.

BEST DIRECTOR. Holding the fruit of labor after creating a magnificent amateur music video together with Magnum Opus Prod Team.

Kalagitnaan ng Pebrero, nakamit ng grupo namin sa klase ang isang makabuluhang tagumpay. Hindi naman yon prestigious event pero iyon ay isang malaking kaganapan para sa mga estudyante ng Advertising and PR, yun ay ang BIGBANG MUSIC VIDEO AWARDS 2010. Ang ginawa naming music video noong first sem ay tumabo ng maraming parangal. Ilan sa mga ito ay Best Cinematography, Best Editing, Best Production Design, at iba pa. Tinagurian ring Music Video of the Year ang entry namin at pinalad namang kinilala ako bilang Best Director.

Hindi biro ang naging paghihirap namin upang mabuo ang pinakamalaking project nung unang sem. Humigit kumulang Php 50,000 ang naging budget namin sa pag gawa ng music video na nilaan para sa 3-day shoot sa apat na location.

Malapit ko na ring ipost dito ang kabuan ng TATSULOK Music Video.

SITEL FRIEND. With Glaze co-agent from Genuine Advanatage for a the last time with me on my last shift.

SITEL FRIEND. Glaze, co-agent from our account posed for our last photo that night.

FEB 12. Pagkatapos ng awarding ng aming music video, dumiretso ako sa Ortigas para sa kahuli-hulihan kong shift sa trabaho. Late na ko ng mga tatlong oras non. Batid na rin ng mga katrabaho ko ang nalalapit kong pamamaalam. Pero ako, parang nanatiling manhid.  Pangkaraniwang gabi lang naman yun. Queing parin, sunod sunod pa rin ang mga tawag. May mga avail pero sandali lang.

Hindi ko alam pero hindi naging mabigat sa loob ko ang huling gabing iyon. Sympre hahanap-hanapin ko ang nature at routine ng trabaho. Pero nasa isip ko kasi ang mas mahalagang kadahilanan kung bakit ko iiwan ang trabaho sa ngayon. Madalas hindi madali ang pamamaalam. Pero kung hindi ka na magpapaalam, mas madaling umalis. Napatunayan ko na nga sa sarili ko na naging manhid nalang talaga ako. Malungkot ang umalis sa Sitel dahil sa mga kaibigan at ala-ala. Pero sa aking palagay sapat na ang nailagi ko dun. Oras na para magsimula ng bagong daily schedule.

3AM ng FEB 13, disperas ng araw ng mga puso, nag log-out ako sa aking Avaya at bumyahe pauwi sa dorm.

DEFENSE DAYS. Project presentations came not only once but twice, thrice or more.

DEFENSE DAYS. Taking an instant photo opt while preparing for ADPR Research Defense.

At iyon na nga. Sunod na sunod na dumating naman ang mga defense na parang magkakasunod na bagyo sa buhay namin.

Advertising Rsearch – FEB 10

Income Taxation – MARCH 13

Account Servicing – MARCH 13 and 20 (1 by group and 2 for individual)

Integrated Marketing Campaign – MARCH 24

Hindi pa kasama dyan ang mga nauudlot at mga pinapaulit na presentation. So halos buong buwan ng March, parang nangangayat ang utak ko na matagal ng nagha-hibernate.

Fortunately, nagawa naman naming maipasa ang mga yun. At ang naging huling pasakit sa min ay ang pag-aasikaso ng final event ng department, ang AdClash.

Inabot na ko ng umaga kakablog. Matagal kasi ako magtype. Patigil-tigil. Tapos nag iisip. Nang mga nagdaang ding araw kinasal na si Ate Martha (MAR 20), sinagot ni Janina si vj, naospital ang pamangkin kong si Will, nag asikaso ako ng clearance ng trabaho, nag overnight swimming sa Jed Resort Bulacan with matching a little kaguluhan, dalawa sa katrabaho ang sumunod na nag resign after ko, nag graduate na ang isa kong kadorm sa CCP at umalis na siya bording house umalis papuntang Malaysia, at ang isa ko pang kasambahay dun ay nanganak na ang gf na hanggang ngayon ay di ko pa rin nakikita ang baby, nasira na naman ang pangalawa kong digicam, may 2 akong bagong cp, isa denglot isa fresh from farmers, ui naranasan ko rin manood ng 3D cinema sa gateway, tatlong books na ang sinimulan kong basahin na hanggang ngayon ay di ko pa rin matapos tapos, hindi ako naka attend ng Grand Alumni ng school namin, nag-audition din ako sa isang network, hehehe, at hanggang ngayon ay wala pa rin kaming aso.

 
Leave a comment

Posted by on April 1, 2010 in Current Affairs

 

SINO SI ONDOY?

Katatapos lang ng bagyong Ondoy. At kasamaang palad, naabutan niya ko sa labas ng bahay.

Dahil sa bagyo, naudlot ang 3-day shoot ng project naming music video. Naging napakahirap ng unang araw ng trabaho dahil sa maulan at malamig na panahon at sinabayan pa ng kung anu-anong problema na hindi namin inaasahan. Sa bandang huli, nairaos naman namin ang unang araw at tumuloy sa isang kaklase na nakatira malapit sa SIkatuna Village. Doon kami nagpalipas ng gabi.

Pero sa kasamaang palad, hindi rin kami nakauwi agad dahil sa nagbabadyang tindi ng bagyo. Napag alaman ng grupo na natabunan na ng baha at mga kalsadang dadaanan namin upang makauwi. Nalibing kami sa ilalim ng bagyo ngunit maswerte na rin ligtas kami sa bahay nila Emjay, ang assistant director ko sa project. Nagpasya kaming kinabukasan na ng umaga, linggo, kami uuwi.

Maagang nagsigising ang lahat. Karamihan o halos lahat kami, sabik nang magpahinga sa kani-kaniyang bahay. Makulimlim ang umaga pero sapat na upang asahan ko na ligtas at madali akong makakauwi sa Antipolo.

Pagdating sa Anonas, isang konduktor ang sumigaw na may matinding traffic na nag aabang sa may Katipunan. Kasabay ng tatlo kong kagrupo, sumakay na kami ng LRT upang makasigurong hindi kami maiipit sa inaasang trapiko. At tama ang naging pasya namin. Mula sa umaandar na tren ay tanaw na tanaw ang mga nakapilang sasakyan na patay na ang mga makina sa kahihintay na umusad.

Bumaba kami sa Santolan Station.

Mula roon, isang makasaysayang paglalakbay ang nagsimula.

Napuno ng putik ang kalsada, tanda iyon na ang buong kalye ng MArcos Hway ay nalubog sa baha. Dahil madulas kahit ang aspalto, naghubad na ko ng tsinelas. Ganoon din ang ginawa ng mga kaklase ko. Tinahak namin ng naka yapak ang kahabaan ng Hway na yun hanggang sa makarating kami sa Sta.Lucia mall. Sa pagkakaalam ko, may kalayuan ang Santolan at Sta.Lu, pero hindi ko alam dahil para bang biglang umikli ang daan.

Patuloy ang paglalakad ng mga tao. Maingat at nagmamasid ang lahat. Pabalik-balik ang mga helicopter sa himpapawid. Kahit bakas ng trahedya ang kalsada na araw araw ay abala, nagawa pa rin naming mag picturan ng mga kaklase ko. Tutal, mag picturan man kami o hindi, wala namang pagbabagong mang yayari.

Naghiwahiwalay kami sa may bandang Sta.Lucia. Naiwan ako mag isa na susuong sa nakaambang baha na di umanoy abot hanggang junction. Patuloy akong naglakad. Nagagamit ko pa ang cellphone ko ng mga oras na iyon upang makibalita sa mga kaibigan ko na naipit din ng bagyo mula pa kahapon. Sa patuloy na paglalakad kasabay ng mga publikong sabik ng makarating sa kani-kanilang mga tahanan, naramdaman ko na unti-unti naring umaakyat sa binti ko ang hangganan ng baha.

Lalaki, babae at mga bata, apektado ng delubyo na hindi inaasahan ng lahat. Walang sasakyan ang makakilos. Kahit ang mga truck na pambuhangin ay inangkasan na ng mga tao makatwid lamang sa baha, pero sa tingin ko hindi sila nagtagumpay. Habang tinatahak ang bahang hanggang tuhod, patuloy lang ang pagmasid ko. Walang kuryente ang paligid. Agawan sa bilihan ng makakain ang mga tao. Sirado ang mga ATM kaya malas dahil hindi narin ako nakakuha ng pera. Nasalubong ko sa daan si Robert, isang ka grupo na maagang umalis kagabi para sunduin umano ang na stranded na girlfriend sa may Ever Ortigas. Kahit siya hindi pa nakarating sa pupuntahan nya kahit magdamag na ang lumipas. Pabalik na siya sa Sta.Lu ng makasalubong ko pero ng magkita kami, pinili ulit niya bumalik at subuking lampasan ang baha sa may Karangalan. Nagtangka kaming sumabit sa truck. Umandae iyon ng onte at hindi na nasundan pa kahit ng kaunting pag usad. Nakaharang kasi sa daan ang mga nalunod na sasakyan. Dahil halos kalahating oras na kaming naghihintay na umusad ang truck, bumaba kami ni Robert at naglakas loob tawirin ang baha ng mano-mano.

Marami kaming kasabay na tao. Marami rin ang pabalik. Paulit ulit nila kaming binalaan na lampas tao ang baha sa di kalayuan kaya nagpasya silang bumalik nalang. Pero hindi na kami nagpa apekto. Maya-maya, ramdam ko na literal na tumataas na ang baha. Umabot sa bewang. May mga tali na ginawa sa pagitan ng mga poste sa gilid ng kalsada. Malaking tulong narin upang labanan ang agos ng baha.

Nabasa na rin ang bag ko. Wala na rin akong pakialam kung basa na rin ang cp ko. Nakakapagtakang hindi ako nakaramdam ng gutom. Patuloy ang pag usad ng mga grupo. Kung sino-sino na rin ang nakilala namin sa daan. Ang iba ay mga estudyante na nagpalipas na ng gabi sa junction o LRT, ang iba naman galing sa trabaho. Kapit-kapit.

Para bang nagising nalang ako isang umaga na ang dating abalang lansangan ay nagmistulang isang malawak na dagat.

Palalim ng palalim ang tubig. Nakaramdam ako ng takot. Madalas nauuna si Robert sa kin pero sinikap kong sumabay sa mga grupong lumulusong para kahit papaano may makakapitan ako. Malakas ang agos ng baha sa ibang parte ng kalsada. Yun ang delikado.

Nabunggo ako sa batong nakaharang sa gitna ng kalsada na tinataniman ng mga halaman, dahilan upang magasgasan ang aking tuhod. Humingi ako ng tulong sa lalaking dumaan sa gilid ko dahil tyak tatangayin ako ng alon kung ala akong kakapitan. Nagpapadagdag sa aking kalbaryo ang basang bag at plastic na may lamang rubber shoes at maong. Wala akong ibang nagawa kundi gayahin ang nakararami at ipatong ang mga bagahe sa ulo ko.

Magkahalong kaba at pagod ang naramdam ko habang pinagmamasdan ang mga matatandang babae na tinutulungan ng mga lalaking nakatira sa paligid ng kalye. Maririnig mo ang hiyawan at paghingi ng tulong. Parang pelikula. Nasaksihan ko ang tunay na pilipino sa oras ng pangangailangan. Mahirap pero ligtas pa rin ang mga kasabay ko. Nang mga panahong iyon, hindi ko alam kung bakit ayokong makakita ng larawan ng kahit anong pulitiko.

Isang lalaki mula sa malayo ang sumisigaw ng “Ito ang bagong Cainta! Ito ang bagong Cainta!” Ang tanong ko lang sa sarili ko, bakit walang tulong mula kapulisan o mula sa gobyerno? Naisip ko nalang siguro na mas kailangan sila sa ibang parte ng Cainta.

Hindi ko na namalayan ang oras. Lumampas din kami sa may Karangalan Village at sa may Macro. Hindi nawala ang baha pero kampante na ko malapit na rin ang Junction. Dumagsa na rin ang bentahan ng bottled water at biskwit na nag magic ang mga presyo. May namataan pa kong nagtitinda ng bangus sa gitna ng kaksada. May mga kabinataan din na naglabas ng airbed at nag alok ng sakay sa isang amerikana, na pinatulan din niya.

Sa Junction, magulo pa rin ang sitwasyon. Kalat kalat ang mga sasakyan at maputik ang kalye. Akala ko tapos na ang baha, pero mali ako. May Season 2 pa pala ang pagsuong ko kay Ondoy.

Nang makaramdam ako ng permanenteng katuyuan sa kalsada, nakatanaw na ko ng Jeep patikling. Sa pagod parang gusto kong manapak. May isang binatilyo na ayaw yatang madikitan ng basa. Inisip ko nun na isang kibot lang nito bugbog to sa kin. At seryoso ako dun.

Tanghaling tapat ng makauwi ako sa Antipolo.

 
Leave a comment

Posted by on September 30, 2009 in Current Affairs

 

uNANG bANAT

unang banat ko ito.

hindi ko namalayan meron nga palang blog ang friendster.

meron din kasi akong account sa livejournal, yun nga lang hindi ko na mai-update.

Marami akong feelings ngayon eh, at hindi ko maisa-isa dahil limitado ang oras dito sa shop.

Kung gusto mo malaman, tambay tayo.

Maririnig mo lahat.

 
Leave a comment

Posted by on June 27, 2005 in Current Affairs