RSS

RED by Taylor Swift

Loving him is like driving a new Maserati down a dead end street
Faster than the wind
Passionate as sin, ended so suddenly
Loving him is like trying to change your mind
Once you’re already flying through the free fall
Like the colors in autumn
So bright just before they lose it all..

Losing him was blue like I’ve never known
Missing him was dark grey all alone
Forgetting him was like trying to know somebody you’ve never met
But loving him was red
Loving him was red

Touching him is like realizing all you ever wanted was right there in front of you
Memorizing him was as easy as knowing all the words to your old favorite song
Fighting with him was like trying to solve a crossword and realizing there’s no right answer
Regretting him was like wishing you never found out that love could be that strong..

Losing him was blue like I’d never known
Missing him was dark grey all alone
Forgetting him was like trying to know somebody you’ve never met
But loving him was red
Oh red burning red

Remembering him comes in flashbacks and echoes
Tell myself it’s time now, gotta let go
But moving on from him is impossible
When I still see it all in my head..

Burning red!
Loving him was red!

Oh, losing him was blue like I’d never known
Missing him was dark grey all alone
Forgetting him was like trying to know somebody you’ve never met
Cause loving him was red yeah yeah red
We’re burning red

And that’s why he’s spinning round in my head
Comes back to me burning red
Yeah yeah

Cause love was like driving a new Maserati down a dead end street…

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on August 2, 2013 in Song

 

Sa bilang na sampu…

Heto na naman tayo.

Nagkita tayo ulit matapos ang matagal-tagal na panahon. Pasensiya ka na. Madalas, naaalala lang kilang bisitahin sa mga panahong para bang tumigil ang mundo. Sa mga panahong parang yung bigat ay hindi mo kaya mag-isa. At ang kalungkutan mong taglay ay hindi mapapawi ng kahit anong payo sa mundo.

Ito na naman ako sa mga kwento ko. Tumanda nalang na laging nasusugutan dahil sa mga desisyong hindi pinag-iisipan. Sinubukan kitang takasan dahil akala ko masaya na ko. Pero may katapusan talaga ang lahat. Minsan yung pagtatapos, gugulatin ka. Minsan yung pagtatapos, darating sa panahon na hindi ka handa. At iyon ang masakit. Masakit ang mga pagtatapos sa maraming bagay, pero wala nang mas masasakit pa kung ang pagtatapos ay dumating sa oras na ayaw mo pang matapos ang lahat. Magugulat ka nalang, pagkagising mo isang umaga, wala na ang lahat.

Wala ka nang magagawa. Pinilit mong ayusin. Pinilit mong saluhin ang natitirang pag-asa. Pero hindi mo kaya mag-isa.

Masaya siyang pumasok sa buhay mo noon. Hinayaan mong baguhin niya ang takbo ng araw-araw mo. Hinayaan mong hilumin niya ang sugat ng iyong nakaraan. Hinayaan mong mangibabaw ang pangangailan ng karamay sa lahat ng oras.

Natuwa ka ulit sa pag-ibig.

At naging maayos ang lahat. Pero kahit papaano, sa likod ng utak mo, alam mong hindi pangmatagalan ang katuwaang yon. Anumang oras, may pagbabadya. Sa kabila ng saya at bawat pagkikita, alam mong dapat mong pahalagahan ang lahat ng detalye.

At ngayon, marahil natapos na ang kasiyahang naramdaman niya sa simula, kaya’t aalis na siya sa kwento ng buhay mo. Maaring napuno siya ng pagdududa. Maaring napagod. Maaring napansin niya na ang sarili niyang mundo ay hindi na gumagalaw sa sarili nitong mga paa. Maaring nawalan siya ng tiwala, tiwala sa sarili at tiwala sa kung anong meron kayo. Maaring kailangan rin niya ng bagong simula. Maaring nalimutan na niya ang sarili niya. Maaring napuno siya ng galit, at hindi na niya maramdaman o maalala na mas mahalaga pa rin ang pag-ibig kaysa sa kahit anong pagkakamali na magagawa niyong dalawa sa isat-isa.

At wala ka ng magagawa. Dahil ang pag-ibig ay isang malaking sugal. Maaaring tinaya mo ang lahat. Maaring binigay mo ang mga bagay na maari mong ihandog. Ngunit sa isang maling galaw, maiisip mong parang kulang pa rin ang lahat ng nilabas mong baraha. Gusto mo pang magmahal, ngunit hindi na niya matatanggap ang kung ano pang pagmamahal na kaya mong ibigay.

Maaring hindi ka naniniwala na ang pamamaalam ang solusyon, dahil nakakapit ka pa rin sa pag-ibig. Pinipilit mong ayusin ang mali. Pero wala ka nang magagawa kung handa na siyang magsara ng libro.

At hindi mo alam kung para saan pa ang pagpapatawad.

Sa huli, pwedeng ikaw ang talo o siya. Pero walang makakapagsabi nun. Dahil ang lahat ay magiging ala-ala nalang sa isa o dalawang pahina ng mahaba mo pang buhay. Puno ng sorpresa at pamamaalam. Ngunit kailangan mong maging matatag. Dahil sa pagtatapos ng araw, maiisip mong kahit papaano, umibig ka ng wagas at walang panghihinayang, na kahit papaano minahal ka ng totoo at pinaramdam sayo na sa mundong ito, kayo ang pinagtagpo upang maghati ng mga masasaya at makukulay na karanasan, nag magtuturo sa iyo ng maraming bagay, na kahit papaano hindi mo susumbatan ang sarili mo na hindi ka natakot sumubok magmahal.

At magpapasalamat ka pa rin dahil dumating siya ng buhay mo. Nagpasaya. Nagpatawa. Nagpaluha. Na minahal ka sa abot ng kanyang makakaya. Nang tapat at totoo.

Maaring aasa ka na babalik siya. Na maiisip niyang hindi ka perpekto. Na maiisip niyang mas nababantayan niya ang mga pagkakamali mo, kesa sa nababantayan mo siya. Pero iyon ang pinakamaliit na hibla na nasa isip mo ngayon, ang umasa.

Pero kahit sa maikling oras, naramdaman mong hindi ka nag-iisa. Ngayon, maaring bagong simula o di kaya’y babalik ka lang sa dating ikaw. Wala pang makakapagsabi. Pero ang pinakamagagawa mo lang ay hayaang hilumin na naman ng panahon ang lahat ng ito.

 
Leave a comment

Posted by on July 20, 2013 in Uncategorized

 

Pag-ibig At Wala ng Iba

Pero may pag-ibig talaga na hindi pwedeng ipagsigawan sa buong mundo.

Ito yung uri ng pag-ibig na puno ng panganib, nababalot ng misteryo at walang kasiguraduhan. Ito ang uri ng pag-ibig na matagal inaasam ngunit minsan lang sa buong buhay makamit. Ito yung uri ng pag-ibig na alam mong hindi mapapasayo hanggang sa huling araw ng iyong hininga. At tila ba pinagbibigyan ka lamang ng tadhana ng karanasan na sa dulo ng iyong buhay ay babalik-balikan mo bilang isang masaya, makulay at mapait na ala-ala.

May pag-ibig na sa kabuoan ay masakit ngunit sa bawat detalye ay puno ng mga matamis na kwento. Ito yung pakiramdam na minsan sa buhay mo nalaman mong pwede kang magmahal, at pwede kang mahalin bilang kapalit, hindi ka susumbatan ngunit ipaparamdam sayo ang iyong kahinaan, palalakasin ka sa oras na tila ba ika’y nag-iisa at sasamahan ka hanggang mag-umaga. Ito ang pag-ibig na pang matagalan ang epekto ngunit hindi pwedeng pang habambuhay.

Ito yung pag-ibig na nais mong ipaalam sa lahat ng tao ngunit hindi mo pwedeng ikwento sa lahat. Ito ang pag-ibig na kaunti lamang ang nakakaintindi. Ito ang pag-ibig na mas titibay kung ililihim, kung pananatilihing sa isang maliit na mundo na walang matang mapanghusga, walang opinyon, walang mga mapanakit na salita at walang pagtatakwil. Ito yung uri ng pag-ibig na kakasya lamang sa mundo ng dalawang tao. Wala ng iba.

Wala ng iba.

Wala ng iba.

May pag-ibig na mahirap ilihim, ngunit mas madaling itago, madaling ipaglandakan, ngunit mahirap ipaliwanag kung bakit at paano nangyari. Ito yung pag-ibig na hindi sa labas ng tahanan kadalasang nagaganap. Ito yung pag-ibig na nabuo mula sa pagtakas sa mundong makasarili. Ito yung pag-ibig na malaya, masaya, mahinahon, mapagmasid, mapagbantay, kadalasan mapagpanggap. Ito yung uri ng pakiramdam na gusto mo lang umibig at wala ng iba. Wala ng mahabang paliwanag. Wala ng kumplikadong sitwasyon. Ito yung pag-ibig na pag-ibig lang. Puro. Matiwasay.

Ito yung pag-ibig na hindi mo alam bakit nga ba nagaganap at kung saan kayo dadalhin. Ito yung uri ng emosyon na ang alam mo lang ay tumitibok ang puso mo at gumigising ka dahil alam mong may pag-ibig ka sa iyong puso. Yung nabubuhay ka hindi para sa sarili mo, kundi para sa pag-ibig. Ito yung matutulog ka dahil alam mong bukas ay may pag-ibig ka pa rin at pakiramdam mo walang katapusan ang pag-ibig na iyon. Walang kapaguran. Walang pagpapagal. Pag-ibig na walang kabusugan. Pag-ibig na laging naghahanap ng kasagutan. Pag-ibig na naghahanap ng puwang. Pag-ibig na para sa iyo.

Ito yung pag-ibig na wala kang magawa kundi umibig lang. Hindi mo kailangan ng yaman, opinyon, pananaw, payo o tulong. Ito yung pag-ibig na kailangan mong lasapin sa bawat oras dahil alam mong nauubos. Ito yung pag-ibig na natatapos. Ito yung pag-ibig na hindi nagtuturo ng kabanalan, ngunit nagtuturo ng pag-ibig na higit sa mga banal.

May pag-ibig na pag-ibig lamang. Isang pag-ibig na matiwasay, payapa, mapagmasid, matibay at walang ibang nakakaalam. Handang matapos sa takdang panahon. Pag-ibig na makasarili sa loob lamang ng maikling panahon. Pag-ibig na handang magparaya alang-alang sa iba pang pag-ibig na darating. Pag-ibig na wala sa mali o tama. Kundi pag-ibig lamang.

At wala ng iba.

Wala ng iba.

 
1 Comment

Posted by on August 14, 2011 in lovelife

 

Aspillaga Family

Ito ang Aspillaga Family.

Isa ito sa mga dahilan kung bakit isang  malaking parte ng buhay ko ang  minsang pagiging full-time missionary. Ikaapat na taon na mula ng  mabinyagan sa Simbahan ang  Aspillaga  Family. Tanda-tanda ko pa  rin  kung ang  unang araw na nakilala  naming  mag-companion (Elder Ang) si  tatay  Rogelio Aspillaga hanggang sa  araw na  tuluyan nilang tinanggap ang  dala  naming mensahe sa kanilang buhay.

Hindi kami patungo sa bahay nila ng araw na iyon. Sa kapitbahay nila sana kami papunta para sa isang return visit. Ngunit nataong walang tao ang bahay na sinadya namin at dahil sa patuloy ang aming pag-tao-po, napansin kami ni tatay Rogelio na nung araw na yon ay nagpapahinga lamang. Sinabi nya sa min na umalis ang may-ari ng bahay at wala kaming makakausap doon. Dahil sa mabuting makikipag-usap ni tatay Rogelio sa aming mga missionaries, nagpatuloy ang aming simpleng kwentuhan sa imbitasyong makinig ng aming mensahe.

Batid ko at ng aking companion na bilang Padre de Pamilya, napakahalaga ng pamilya para kay tatay Rogelio, at dahil para sa pamilya ang pinaaabot naming balita ito ang naging pinakamalaking dahilan upang tuluyang magpakita ng interes si tatay na makinig sa amin. Naging isang masugid na tagapakinig ng aming lesson si tatay na para sa kanya ay tila ba isang bago at napakahalagang balita ang malamang bumalik na ang kabuoan ng ebanghelyo ni JesuCristo dito sa lupa sa pamamagitan ni Joseph Smith. Agad niyang tinanggap ang aming imbitasyon na basahin ang Aklat ni Mormon at ang aming hamon na magpabinyag sa Simbahan sakaling dumating ang panahon na malaman niya sa kanyang sarili sa pamamagitan ng pagsaliksik at panalangin na totoo ang binigay naming aklat at totoo ang aming mensahe.

Nang mga sumunod na pagkikita, inimbitahan   ni tatay ang kanyang maybahay na si ate Juvy na makinig sa aming tinuturo, gayundin ang kanyang mga anak. Unang naging medyo mailap sa amin si ate Juvy ngunit patuloy din siyang nakinig kasama ang kanyang asawa. Walang paanyaya na hindi nagkulang si tatay. Agad siyang sumama sa amin sa pagsisimba, patuloy siyang nanalig sa pagbabasa ng Aklat ni Mormon at sa hamon na itanong sa Diyos kung ito ay totoo. May mga pagkakataon din na kahit hindi pa man ganap na miyembro si tatay ay sumasama na siya sa amin sa gawaing misyonero. Respetadong pulis si tatay Rogelio sa maliit at payapang probinsya ng Dipaculao, Aurora kaya naging malaking tulong siya sa amin upang makahanap ng mga tao na handang makinig ng aming mensahe. Itinuro niya sa amin ang ilan sa kanyang kamag-anak at kaibigan. Naging mainit naman ang kanilang pagtanggap sa amin, ngunit masasabing marami sa kanila ang hindi pa handa upang tanggapin ang pinanumbalik na ebanghelyo. Gayunpaman, patuloy ang ispiritwal na pag-unlad ni tatay kasama ng kanyang pamilya.

Nagkaroon kami ng mga family home evening at inaanyayahan namin si tatay at ang kanyang misis sa mga aktibidad sa simbahan gaya ng CSP o Community Service Projects. Naging istrumento din sila at ang kanilang umuusbong na patotoo upang patuloy na lumago ang gawaing misyonero sa kanilang lugar. Natuto silang magdasal bilang mag-anak at magbasa ng mga Banal na Kasulatan bilang pamilya. Sabay-sabay nilang higit na nakilala at Tagapagligtas at ang Ama sa Langit. Natuklasan nila na maari silang magkasama hanggang sa buhay na walang hanggan bilang mag-anak sa pamamagitan ng mga biyaya sa templo. Hindi naging hadlang kay tatay Rogelio ang mga pag-uudyok ng ilang kakilala na huwag nang makinig sa aming mga misyonero. At dahil wala rin siyang bisyo maliban sa kape, naging madali ang kanyang pag-unlad katuwang si ate Juvy at ang kanilang mga anak.

Di naglaon, tuluyang natanggap ni Tatay Rogelio Aspillaga at ng kanyang mag-anak ang ordinansa ng pagbibinyag at kaloob ng Ispirito Santo noong August 4, 2007. Ginanap sa Baler Chapel ang pagbibinyag na pinangunahan ng President Larona ng Dipaculao Branch. Isang maaliwalas na araw iyon. Bilang misyonero, napakasaya ko ng araw na iyon – masasabing isa sa pinakamasasayang araw ng buhay ko. Hindi ko makakalimutan ang naramdaman ko sa araw na nagsimula ang paglalakbay ni tatay at ng kanyang pamilya patungo sa buhay na walang hanggan bilang mag-anak.

Noong mga panahong naghahanda pa lamang ako upang maglingkod, malakas ang naging pakiramdam ko na may mga taong naghihintay sa akin. Feeling ko noon, may mga nilalang o kaluluwa na nakatakdang madala sa ebanghelyo ni JesuCristo sa pamamagitan ko. At napatunayan ko yan. Kabilang si tatay at ang kanyang mag-anak sa mga indibidwal at pamilya na nagsilbing buhay na ebidensya ng malakas sa pakiramdam ko noon, na nagtatakda ang Ama sa Langit ng mga tao na handang makinig sa Kanyang mensahe. Isang bayan na simple ang pamumuhay at puno ng mga mabubuting tao ang Dipaculao, Aurora – ang unang area ko sa mission at nagsilbing pangalawang tahanan ko na.

Isang buwan matapos mabinyagan ang pamilya Aspillaga, nalipat na ko ng ibang area. Malungkot ang naging pamaalam ko sa mga miyembro ng Dipaculao, ganun din sa mga naiwan naming tinuturuan. Minahal ko ang mga tao doon at naramdaman ko din ang kanilang pagmamahal sa akin bilang indibidwal at bilang misyonero na masayang naglingkod sa kanila.

Kahit nasa ibang lugar, patuloy akong nakatanggap ng magagandang balita tungkol sa mag-anak ni tatay. Sa kabila ng mga problema at pagsubok sa kanilang buhay at gayundin sa branch, patuloy silang naging matatag sa pananampalataya. 2009 nang muli kong binisita ang Dipaculao, marami ng nagbago, ngunit masaya pa rin ang buhay sa probinsyang iyon. Sa pamilya nila tatay Aspillaga ako nakituloy sa 4 na araw kong pagbisita.

Sa ngayon, naglilingkod si tatay Rogelio bilang Branch President ng Branch. Marami mang hamon sa kanya, sa kanyang pamilya at sa branch, batid ko ang napakatibay na patotoo ng Pamilya Aspillaga upang maging mabuting ehemplo sa mga nauna at bagong miyembro ng Simbahan ni JesuCristo ng mga Banal sa Huling Araw sa Dipaculao, Aurora.

 
Leave a comment

Posted by on August 4, 2011 in Uncategorized

 

Welcome To Your New Home!

Madalas akong emosyonal sa pagba-blog. Dati hindi naman sikat sa kin ang salitang “blog”, though matagal na kong gumagamit ng blog.  Ngayon ko lang lubos na naisip na halos pitong taon na rin pala ang Friendster Blog ko. Hindi ko kilala kung sinu-sino ang nakakabasa o bumabasa ng aking FS blog. Minsan nagugulat nalang ako na may bumabati sa kin tungkol sa ginawa ko. May mga nadra-dramahan. Meron ding mga natatawa. O madalas siguro nako-kornihan.

Hindi malinis ang blog ko. Tulad ko, hindi ito perpekto. Hindi puro positibo ang napapaloob. Madalas mga pagkakamali. Ginawa ko ang FS Blog dahil noong panahong nadiskubre ko to, para akong nakatagpo ako ng bagong kaibigan. Bagong ka-kwentuhan at bagong kasama sa buhay. Ilang papel na rin ang nasulatan ko. Higit sampu na rin ang volume (o notebook) na napuno ko sa pagsusulat. At ito ngayon, ang blogging ang modernong paraan upang maibahagi sa iba ang lahat ng pwede kong ibahagi, may lalim man o wala. May sense man o may sense talaga.

Sa totoo lang, hindi naman ako nagtatawag ng tao upang magbasa ng aking mga ginawa. Ayoko kasi ng expectations sa mga sanaysay ko. Kung meron man akong mga post na shine-share sa facebook, yun lang siguro ang mga bagay na pwedeng maka-relate ang maraming tao. Pero the rest, personal na lang. Hindi ako gumagawa ng blog para kumita, o para magpatawa, o para maging sosyal o para magpasikat. Ginagawa ko to bilang gawain ko lang. Pakiramdam ko kase, parte ng responsibilidad ko ang isalaysay ang mga bagay, tao o pangyayari na dumating sa aking buhay, may pakialam man ang maraming tao o wala. Batid ko naman na anu man ang ilagay mo sa internet ay hindi mo na personal na pag-aari. Pero naisip ko, wala namang mawawala sa pagbabahagi ng mga kadramahan o karanasan sa buhay. Baka nga may maidagdag pa ko sa iba. Ewan ko. Madalas naman hindi ako sigurado.

Naramdaman ko na yata lahat sa friendster blog ko, saya, lungkot, inis, takot, pangungulila, gutom, panghihinayang, paghahanap, pagdiriwang, pamamaalam, pagbabalik, pagtataka, pagtatae, pagkagulat, ispiritwal o temporal. Minsan na rin akong naging biktima ng pagta-traydor. Dahil hindi mo naman alam kung sino sa buong mundo na may internet connection ang nakakabasa ng mga sinusulat mo, mahirap ang manghula. Magiging palaisipan sa una kung sino ang traydor. Pero sa huli malalaman at malalaman mo rin kung sino. Hindi ko alam kung iyon ba ay palatandaan na siya ay isang mabuting kaibigan o dahil gusto niya lang mailigtas ang kanyang sarili habang “technically” pinapahamak niya ang iba.

Kahit ganito na katagal ang Nostalgia, hindi ko pa rin naman masasabi na isa akong masipag na blogger. Hindi naman lahat kasi ng nais kong ilimbag sa blog, natutupad. Minsan isang beses isang buwan lang. O madalas hindi ko na talaga nailalagay o hindi kailangang ilagay. Marami din kasi akong iniiwasan. Lalo nitong mga nagdaang taon. Ayokong maging malungkot.

Malungkot kasi mag-blog.

Ibigsabihin wala kang maka-kwentuhan ng mga panahon na yun kaya kailangan mo pang itala para masabi mo sa ibang tao ang isang kwento na kung totoosin ay pwede namang ikwento lang sa isa.

Pero hindi ko naman nilalahat. Pero sa aking palagay ay ganoon nga talaga. Marami namang outlet ngayon para mailabas ang saloobin. Feeling ko nagawa ko na ang marami dito. Pero patok pa rin sa kin ang mag-blog. Nito lang mula akong nagbasa-basa nga mga lumang blog entries. At ito lang ang nasabi ko,

“Sh*t. Ang drama ko pala.”

Hindi ko alam kung mahihiya ako sa mga pinagsusulat ko ngayong parang may nabago narin sa takbo ng aking pag-iisip. Iba na kasi ang ngayon. Talagang magkaiba ang nakaraan sa kasalukuyan. Maliit man o malaki ang pagbabago, may pagbabago pa rin. At isang malaking salamin sa kin ang mga nagdaang blog post na ginawa ko. Ang mga isinulat ko mula sa nakaraan ay nagpapakilala sa akin ngayon. Sa panahon na nawawala ako sa sarili, para bang naging instrumento ko ang mga naitala ko mula sa nagdaang panahon.

Ganito pala si Alexander Duca. Bukod sa pagiging iskolar ng bayan na hanggang ngayon ay iskolar pa rin ng bayan, ay iskolar pa rin siya ng bayan.

Na bukod sa pagiging magaslaw, maingay at malandi niya sa publiko, ay talagang magaslaw, maingay at malandi talaga siya sa publiko.

Na bukod sa pagiging madaldal, matakaw at malaki ang tyan, ay talagang madaldal, matakaw at malaki talaga ang tyan nya.

At hindi natatapos ang mga iyon.

Kamakailan ay nabalitaan ko na magkakaroon ng malaking pagbabago sa Friendster. Inanyayahan ang lahat ng users na idownload ang lahat ng files nila pati ang blog. Nitong nagdaang mga araw ay paulit-ulit ako sa pagdownload ng FS blog ko, pero hindi dumarating ang .xml blogger file. Ngayong narealize ko na hindi gumagana ang blog exporter for blogger, napilitan akong pag eksperimentuhan ang wordpress. Sa madaling sabi, nakagawa ako ng wordpress account at matagumpay kong nailipat ang mga lahat ng meron sa FS blog ko patungo rito.

Ito ngayon ang bagong tahanan ng Nostalgia.

 
1 Comment

Posted by on May 28, 2011 in Kadramahan

 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. After you read this, you should delete and write your own post, with a new title above. Or hit Add New on the left (of the admin dashboard) to start a fresh post.

Here are some suggestions for your first post.

  1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
  2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
  3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can alway preview any post or edit you before you share it to the world.
 
Leave a comment

Posted by on May 28, 2011 in Uncategorized

 

NGAYON LANG! By Jayrald Mira

Pangalawang araw ng taong 2011.

Sa ngayon, nais ko lang ibahagi ang isang note na nabasa ko mula sa Facebook.

—————————————————————————————

Sa labing dalawang taon ko bila studyante marami na kong natutunan, nadiskobre, narinig, napuntahan, nakakwentuhan, nakabiruan, kabastusan, kalandian, naging kaibign at kaaway. marami na kong mga bagay na natapos pangit man o maganda.

PERO NGAYON LANG AKO NAPAGOD NG GANITO !! WAAAHH.

6 weeks na kong puyat! 3 weeks payat, tsk. dahil yan sa plates ko at sa plates ng mga mahal kong kaibigang tumulong at tinulungan ko.

kweto ko lang ang ilang parte ng aking kalbaryo:

Magreresearch, basa, sulat, sketch tapos gawa na ng design (Proposed Two Storey Residence) hangang 3am, tulog, gising ng 6am or 6:30, pag may topak 7am. babalikan si design, matatapos un… depende sa oras ng pasok. pag dating sa school antok magagalit si prof. pag dating sa major major subject. gawa ulet design SILA. ako uuwe sa bahay dun gagawa. attendance lang! 🙂

Nang matapos ko ang aking Two Storey Residence, ai grabe! tuwang tuwa si ako. Hindi man ganun kaganda, subukan mong buksan.

Punong-puno ng oras, pagod, pawis, dugo, sipon, kulangot at talento! isang walang katumbas na obra. obra? 😀

Isang gabe, galing ako sa simbahan nanuod ng concert, 10:30pm or 11 na ata un, pag higa ko.. mga 20mins of thinking everything, ung mga ginawa ko. mga kung ano-anong nagyari.. nakaramdam ako ng sobrang pagod, pagod na parang isang taon kang hindi nagpahinga. na sobrang bigat sa pakiramdam, narinig ko si LORD sabi nya Santino, usap tayo! hindi ko kinausap si Bro, umiyak lang ako ng umiyak. feeling ko yakap nya ko. (wew) pag tapos ng pagdadrama ni santino.. sobrang gumaan ung pakiramdam nya. 🙂

NGAYON MAKAKATULOG NA SYA.

……. zzzZZ

 
Leave a comment

Posted by on January 1, 2011 in Uncategorized